Nie żyje Tadeusz Bartkowiak. Aktor "Misia" zagrał w kultowej scenie

Tadeusz Bartkowiak ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie w 1959 roku. Jeszcze w czasie studiów rozpoczął karierę sceniczną.

Jego debiut teatralny miał miejsce 29 listopada 1958 roku w spektaklu "Irydion" Zygmunta Krasińskiego, wystawionym w krakowskim Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej. Wystąpił tam w roli Gladiatora. Był to początek jego wieloletniej przygody z teatrem, która stała się głównym obszarem jego artystycznej działalności.

Tadeusz Bartkowiak zmarł 13 października 2025 roku w wieku 91 lat. Jego pogrzeb odbył się na Cmentarzu Komunalnym przy ulicy Wrocławskiej w Zielonej Górze. Rodzina artysty zamieściła nekrolog informujący o jego śmierci na stronie internetowej zakładu pogrzebowego. Nie podano przyczyny śmierci aktora.

Bartkowiak był przede wszystkim aktorem teatralnym, lecz pojawiał się również na ekranie. Zagrał w kilku produkcjach filmowych i telewizyjnych, w tym w filmie "Nie będę cię kochać" z 1973 roku w reżyserii Janusza Nasfetera, w którym wcielił się w rolę nauczyciela.

W pamięci fanów Tadeusz Bartkowiak zapisał się m.in. ze sceny w kultowym filmie "Miś" Stanisława Barei, gdzie wcielił się w postać funkcjonariusza Wojsk Ochrony Pogranicza, który rozmawiał z Ryszardem Ochódzkim nt. paszportu.

Na ekranie pojawił się również w spektaklach Teatru Telewizji, m.in. w przedstawieniu "Śmierć gubernatora" z 1970 roku, w którym zagrał adiutanta. Wcześniej w latach 1958-1960 pracował w Teatrze 13 Rzędów w Opolu. Następnie przeniósł się do Teatru Nowego w Zabrzu, gdzie grał w latach 1960–1962.

Kolejne lata spędził w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej (1962–1963) oraz w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (1963–1969). W tych instytucjach występował zarówno w klasycznym repertuarze dramatycznym, jak i w przedstawieniach współczesnych, co pozwoliło mu rozwijać wszechstronny warsztat aktorski.

Najdłużej związany był jednak z Lubuskim Teatrem im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze, w którym pracował przez wiele lat – w kilku etapach: 1970–1975, 1976–1981 oraz 1982–1990.