Cyprian Kamil Norwid miał prośbę do Polaków. Zawarł to w liście

Cyprian Kamil Norwid urodził się w Laskowie-Głuchym w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Po śmierci matki (w 1825 roku) oraz ojca (10 lat później) wychowywał się pod opieką prababki. Edukację rozpoczął w warszawskim gimnazjum, a następnie kontynuował naukę w prywatnej szkole malarskiej pod kierunkiem Jana Minasowicza. Opanował kilkanaście języków obcych.

Jako 19-latek wyjechał za granicę, początkowo do Berlina, a następnie do Francji, by studiować malarstwo i rzeźbę. W 1848 roku osiedlił się na stałe w Paryżu. Jego twórczość nie zdobyła uznania ówczesnych elit. Artysta żył w biedzie, utrzymując się z prac dorywczych.

W 1877 roku, z powodu pogarszającej się sytuacji finansowej i zdrowotnej, Cyprian Kamil Norwid został przyjęty do zakładu św. Kazimierza, instytucji przeznaczonej dla polskich sierot i weteranów. Tam spędził ostatnie lata swojego życia. Zmarł 23 maja 1883 roku, samotny i zapomniany.

Około dwa miesiące przed śmiercią, w liście do przyjaciółki, Michaliny z Dziekońskich Zaleskiej, poprosił ją, by przekazała rodakom, na jakie dwie rzeczy — w jego mniemaniu — sobie zasłużył.

To jest, ażeby oneż społeczeństwo nie było mi obce i nieprzyjazne — przytoczono w zbiorze "Listy, T. 1", który wydano dopiero w 1937 roku.

Po śmierci poety wiele jego rękopisów i osobistych pamiątek trafiło w ręce znajomych lub zostało częściowo zagubionych. Niektóre dokumenty przechowywała Michalina z Dziekońskich Zaleska, jednak w czasie wojny polsko-sowieckiej w 1920 roku w Grodnie większość tych zbiorów została zniszczona.

Dopiero kilka dekad później zaczęto systematycznie wydawać jego dzieła. Jego poezja i dramaty były publikowane stopniowo, najpierw w formie fragmentów w czasopismach i antologiach.

Na początku XX wieku Norwid został "odkryty" przez przedstawicieli Młodej Polski. Poeci, krytycy i badacze docenili oryginalność jego myśli, filozoficzną głębię i nowatorskie formy literackie. Stał się symbolem artysty niedocenionego za życia, ale wyprzedzającego swoją epokę.

W 2001 roku, w 180. rocznicę urodzin Cypriana Kamila Norwida, urna z ziemią z paryskiego grobu została złożona w Krypcie Wieszczów na Wawelu. Był to symboliczny akt upamiętnienia i spełnienie jego "ostatniej prośby", by Polacy pamiętali o jego twórczości.