Nie żyje Łucja Kossakowska. Syn żegna wybitną polską scenografkę

• Łucja Kossakowska zmarła w wieku 98 lat. Wiadomość podał jej syn na Facebooku.
• Była etatową scenografką Teatru Narodowego przez dwie dekady i współpracowała z czołowymi scenami w kraju i za granicą.
• Otrzymała m.in. Złoty Krzyż Zasługi i dwie nagrody Festiwalu Sztuk Klasycznych w Opolu.

Łucja Kossakowska należała do pokolenia artystów, którzy kształtowali powojenny teatr w Polsce. Urodziła się pierwszego stycznia 1928 r. w Błoniu, a jej droga artystyczna prowadziła przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Najpierw studiowała tkactwo, później wybrała Wydział Scenografii, gdzie w 1955 r. obroniła dyplom pod kierunkiem prof. Władysława Daszewskiego. O jej śmierci poinformował syn, Marek Kossakowski w mediach społecznościowych.

Pierwsze szlify zdobywała w Teatrze Narodowym w Warszawie, gdzie w latach 1951–1958 była asystentką. Później, przez kolejne dwadzieścia lat, pełniła funkcję etatowej scenografki tej sceny. Równolegle projektowała dla Teatru Polskiego w Warszawie, Warszawskiej Opery Kameralnej i Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. Współpracowała też z licznymi teatrami zagranicznymi, co potwierdzało jej pozycję i rozpoznawalność poza krajem.

Najważniejszym punktem jej biografii pozostaje konsekwentnie budowany warsztat oraz wszechstronność w projektowaniu. Kossakowska nie ograniczała się do jednej estetyki; potrafiła twórczo odpowiadać na wymagania klasycznego i współczesnego repertuaru. Jej prace regularnie trafiały na sceny, które wyznaczały standardy polskiego teatru, a kolejne premiery umacniały reputację artystki jako niezawodnej partnerki reżyserów i zespołów technicznych.

Dorobek Kossakowskiej doceniano na prestiżowych przeglądach. Dwukrotnie zdobyła nagrody za scenografię na Festiwalu Sztuk Klasycznych w Opolu — w 1985 i 1995 r. Jej prace prezentowano m.in. na Praskim Quadriennale, a także w Oslo, Tokio i Warszawie. Była scenarzystką i komisarzem wystawy poświęconej Władysławowi Daszewskiemu w Zachęcie w latach 1980–1982, co stanowiło ważny wkład w dokumentowanie polskiej scenografii.

W uznaniu zasług otrzymała Złoty Krzyż Zasługi. Od 1956 r. należała do Związku Polskich Artystów Plastyków, aktywnie uczestnicząc w życiu środowiska. Jej obecność na wystawach indywidualnych i zbiorowych potwierdzała, że łączyła praktykę teatralną z prezentacją dorobku w przestrzeni galerii, co rzadko udaje się utrzymać na tak wysokim poziomie przez dekady.