Była aktorką hitów PRL. Pochowano ją w grobie córki w Niemczech

Krystyna Borowicz przez lata należała do aktorek, które publiczność pamiętała z warszawskich scen i popularnych produkcji filmowych. Brała m.in. u Tadeusza Chmielewskiego, Stanisława Barei czy w młodzieżowych serialach "Stawiam na Tolka Banana", "Podróż za jeden uśmiech" czy "Janka". Na emeryturę odeszła w 1990 r. po 30 latach grania w Teatrze Ateneum. W 2000 r. pojawiła się po raz ostatni na ekranie w serialu "Twarze i maski".

Witold Sadowy zwracał uwagę, że wraz z upływem lat pamięć o Borowicz osłabła, choć dla współpracowników i bliskich pozostawała ważną postacią.

Przykro mi, że świat zrobił się tak nieczuły, a pamięć ludzka krótkotrwała. Zapomniano, że była wybitną aktorką, wspaniałą koleżanką i prawym, wartościowym człowiekiem. Kochała swój zawód, świat i ludzi. Kiedy wchodziła na scenę, wszystkim rozpromieniały się twarze - wspominał aktor i krytyk filmowy na łamach "Życia na gorąco".

Filmy. które zapamiętali widzowie z jej udziałem to m.in. "Jak rozpętałem II wojnę światową", "Nie lubię poniedziałku", "Motodrama", czy "Poszukiwany, poszukiwana",

Krystyna Borowicz początkowo nie planowała kariery aktorskiej. Po maturze dostała się na historię sztuki, ale los poprowadził ją inaczej, gdy towarzyszyła koleżance podczas egzaminu do warszawskiej PWST, która w tamtym okresie mieściła się w Łodzi.

Miała wtedy zdecydować, że sama spróbuje sił. Przed komisją recytowała "Fortepian Chopina" Cypriana Kamila Norwida. Ten występ zrobił na egzaminatorach duże wrażenie, w tym na Leonie Schillerze. W efekcie Borowicz została studentką aktorstwa, a koleżanka, z którą przyszła, nie została przyjęta.

Witold Sadowy wspominał też, że aktorka zwracała uwagę nie tylko talentem.

Podobała się nie tylko jako aktorka. Podobała się również jako kobieta. Oczarowana jej urodą i wdziękiem, ale też osobowością i talentem, malarka Maja Berezowska uwieczniła piękną twarz Krystyny Borowicz na swoich obrazach - mówił Sadowy, cytowany w "Życiu na gorąco".

Wątek życia prywatnego jest znany dość oszczędnie. Borowicz związała się z dyrektorem Polskiej Kroniki Filmowej, którego poznała jeszcze jako nastolatka. Relacja miała nie układać się dobrze, a sama aktorka niechętnie o niej mówiła. Szczególne miejsce w jej życiu zajmowała natomiast córka.

Krystyna Borowicz zaczęła zmagać się z problemami zdrowotnymi, przede wszystkim z chorobą serca. Będąc już na emeryturze opłakiwała śmierć jedynego dziecka, córki Justyny. Zmarła 30 maja 2009 r. w Warszawie w wieku 86 lat.

O śmierci Krystyny dowiedziałem się od naszego kolegi Tadeusza Chudeckiego. Zmarła na jego rękach - wspominał Witold Sadowy.

Jeszcze za życia poprosiła wnuczkę, Korę, o spełnienie ostatniej woli. Urna z prochami Borowicz została przewieziona do Niemiec, gdzie spoczęła na cmentarzu w Augsburgu, w grobie jej córki.